BLOG

Life events | de kleine filosofen

1 JUNI 2017 - In mijn voormalig werk als kleuterjuf liep ik dagelijks tegen de meest mooie gesprekken aan. Kinderen die elkaar vertellen hoe de wereld eruit ziet, hoe je met elkaar om moet gaan of waarom bepaalde kinderen doen zoals ze doen. Gesprekken waar ik alleen maar van hoefde te genieten. Elk kind laat op die momenten zien wie hij of zij echt is. Zonder invloed van een volwassene. Gewoon in zijn of haar pure en inspirerende vorm.

In de loop der jaren heb ik een willekeur aan magische, wijze uitspraken verzameld. "Ik word later ook nog kind hoor, want ik merk dat ik er nu al heel goed in ben." "Kees doet steeds heel boos, maar ik denk dat hij eigenlijk verdrietig is." "Als je mijn jurk lelijk vindt geeft dat niet, ik draag hem toch wel." "Jouw vader en moeder wonen niet bij elkaar, zielig is dat voor je zeg. Ik voel me niet zielig hoor weet je wel hoe lief papa zijn nieuwe vriendin is? Veel ruzie vond ik echt 10x stommer dan twee huizen hebben." Zomaar een greep uit mijn genoteerde wijsheden.

En ik kan niet anders dan concluderen dat kinderen de wijsheid vaak al in pacht hebben. De meest 'beladen' onderwerpen worden in een kindergesprek omgebogen tot iets volkomen normaals. Of buigen wij als volwassenen het juist om naar iets 'beladens'?

Pleun haar oma gaat dood. "Ze is oud en wit dus dan ga je dood, juf." Ik roep de kinderen in de kring en vraag de klas waarom mensen dood zo verdrietig vinden. Enigszins aarzelend start ik het gesprek. Aarzeling omdat mijn volwassen binnenkant huiverig is voor wat het onderwerp teweeg zal brengen. Ik had het zelf als kind zo vaak gemerkt. "Wat doen je vader en moeder voor werk?" Mijn vader is dood moest ik dan zeggen en wat gebeurde er dan? ONGEMAK! "Oh sorry dat wist ik niet." De blozende wangen en schuchtere blikken waren vaak het beladen gevolg wanneer een volwassene erachter kwam dat mijn vader dood is.

Nu ben ik in dit kringgesprek de volwassene. Door mijn ervaringen voel ik de beladenheid wanneer ik het gesprek start. Dat is immers het beeld dat ik geleerd heb als kind. Maar wat gebeurt er? Bas steekt zijn vinger op en zegt "Dood vindt iedereen zielig, want dan kun je elkaar nooit meer even horen, ruiken of aanraken." Bas omschrijft in één zin wat het inhoud om iemand te missen. Mees vult dit aan en zegt "We weten helemaal niet zeker wat dood is dus om nu al alleen maar verdriet bij dood te voelen vind ik wel jammer." En Pleun sluit af: "Tuurlijk huilt iedereen, want mijn oma was heel lief, maar ze huilen wel voor zichzelf. Oma was heel oud en voor haar zouden we eigenlijk ook blij kunnen zijn." Ik kan alleen maar deze kleine filosofen vol vertrouwen toeknikken als ik naar ze luister.

Mijn kwartje valt wederom voor wat betreft deze thematiek! De kwetsbaarheid en beladenheid van gesprekken over levensveranderende situaties is een volwassen lading. Het enige dat we kunnen doen is de openheid en puurheid van de kindervisie blijven voeden in plaats van de beladenheid van een volwassene erover heen gooien. Die beladenheid zorgt er namelijk voor dat alle bijkomende gevoelens ook onder het kopje TE "kwetsbaar" worden geïnterpreteerd. We willen toch juist dat kinderen leren dat het leven bestaat uit best wel wat voorspelbaarheden, maar vooral ook veel onvoorspelbaarheden. En dat het eigenlijk niet uitmaakt wat ze op hun pad krijgen, want ze kunnen het sowieso aan. Na dit kringgesprek heb ik mijn "ongemak" aangekeken. Ik ben het de kinderen verschuldigd om deze intense onderwerpen te kunnen bespreken vanuit hun open blik.

Dan kom je uiteindelijk toch weer bij de kern uit: "We weten allang hoe we met levensveranderende situaties om moeten gaan we wisten het als kind al, we zijn het alleen nu vanuit ons hoofd heel zwaar gaan vinden."

 Naar de voorpagina